Op één na mooiste strand...?

Dinsdagochtend 16 augustus, 8.00 braziliaanse tijd. Jaap staat met naambordje en al te wachten op vliegveld Sao Paulo. Nadat ik na 30 minuten nog steeds geen krullenbol zie, leg ik mn tas maar even te rusten op de grond. Vliegtuig gemist... vertraging... bolletjes uitpoepen... Nee! Bassie en ik hervinden elkaar een kwartiertje later. Drop, boeken en grote verhalen worden uitgewisseld. De tocht langs de Braziliaanse kust kan beginnen :)

Ocara
Het staat nog overeind! Twee jaar geleden bouwde Bassie in Ocara, ongeveer 70 km ten zuiden van Fortaleza een huis. Omdat we direct van Sao Paulo naar Fortaleza vlogen én omdat we daar op het strand de huidige World Servant delegatie tegenkwamen, waren we sneller in dit plaatsje dan gepland. In dit droge, dorre en armoedige dorpje worden door bovengenoemde organisatie ieder jaar drie huizen gebouwd. De huizen die de huidige groep net had afgebouwd werden tijdens ons tweedaagse verblijf overgedragen aan de nieuwe bewoners. Mooi om te zien.

Jericoacoara
Vanuit ontwikkelingsgebied door naar paradijsstranden. In het hostal in Fortaleza werden we nogal vreemd aangekeken, daar wij niets van Jericoacoara wisten: de parel van de noordkust. Moeten we maar heengaan dan! Omdat in Jeri geen bestrate of geasfalteerde wegen zijn, gaan we over de duinen per 4x4truck naar het plaatsje toe. De eerste avond klimmen we op een goudgele zandduin om naar de zonsondergang te kijken, terwijl capoeira-toppers deze heuvel al salto-end afrazen. Geweldig! We brengen de dagen hier door met buggyritten over woestijnland, chillen bij helderblauwe zoetwatermeren, langdurig genieten van machtige zonsondergangen en het drinken van caipirinhas op het strand. Een mooie dame had het afgemaakt ;)

Morro do Sao Paulo
De noordkust is ingeruild voor een vakantieboekjeseiland op twee uur catamaranvaren van Salvador. Waar we dus na zo´n 4 dagen reizen zijn aangekomen. Salvador is de hoofstad van de Samba. We worden dan ook verwelkomd door een overritmische drumband. Dat swingt. Gisteren in Salvador ook nog even aardig doorgehaald. Betekende wel dat we vanochtend, na 4 uur slaap, om half negen uit bed werden gerammeld. Die wekker piept ook niet hard. Het hierop volgende catamaranvaren met 2 meter deining en een ´goeie hangover´ raad ik niet aan...

Ach, de titelverklaring. Bij een of andere verkiezing was het strand van Jeri uitgekozen tot het op één na mooiste ter wereld. Onvoorstelbaar mooi was het zeker. Toch is voor mij het eiland waar we nu zijn nog fotogenieker. Voltooid met een relaxte vibe die je misschien alleen in Brasil kunt vinden!

Chao,
Jaap