Dzjeep kletsdoos

Capoeira

2005-09-09T22:20:00.000+02:00

Terwijl de blaren op mn voeten nog opzwellende zijn, de spieren branderig beginnen te worden en de longinhoud weer lichtelijk vergroot wordt, moest er vandaag wel worden geraasd. Door een immer-leuk en opper-toeristisch glijbanenpark wel te verstaan.

Gisterenavond stond ik nog tegenover een kolos. Een Afroamerikaan met schouders zo dik als mijn bovenbenen, maar gelukkig met een vriendelijke glimlach. Half struikelend probeerde ik zijn hoog opzwiepende benen te ontwijken. Al saltoend en handstanden makend danste hij om me heen. Mijn 1e capoeirales.

Want Jaap, die in een ver verleden regelmatig sportte, lag gisteren na honderden buikspieroefeningen, langdurige -en in mijn ogen eindeloze- basisbewegingen en talloze zwiepjebeenomhoog trappen met zichzelf in de knoop. Die vijf maanden van weinig lichamelijke beweging en veel Argentijnse lekkernijen doen in fysiek opzicht niet veel goed. Dat bleek ook wel toen ik gisteren voor het eerst in Zuid-Amerika de weegschaal betrad...
Toch werden de twee uur volgemaakt. Het zware trainen was de moeite wel waard, want er werd afgesloten met een kringgevecht, waarbij muziekanten het ritme bepalen en de vechters acrobatische hoogstandjes laten zien. Me weer eens tussen de locals bevonden, altijd goed.

Vandaag dus lekker ontspannen in het zwembad. Althans, 198 keer de glijbaantrap oplopen, 235 keer tegen de immitatiegolven inklappen, 34 keer Bassie slaan met de wildwaterbaan-binnenband en 32 keer ontvangen, gaat je ook niet in de kouwe kleren zitten.

Volgende week weer capoeira!
Jaap

Op één na mooiste strand...?

2005-08-29T00:45:00.000+02:00

Dinsdagochtend 16 augustus, 8.00 braziliaanse tijd. Jaap staat met naambordje en al te wachten op vliegveld Sao Paulo. Nadat ik na 30 minuten nog steeds geen krullenbol zie, leg ik mn tas maar even te rusten op de grond. Vliegtuig gemist... vertraging... bolletjes uitpoepen... Nee! Bassie en ik hervinden elkaar een kwartiertje later. Drop, boeken en grote verhalen worden uitgewisseld. De tocht langs de Braziliaanse kust kan beginnen :)

Ocara
Het staat nog overeind! Twee jaar geleden bouwde Bassie in Ocara, ongeveer 70 km ten zuiden van Fortaleza een huis. Omdat we direct van Sao Paulo naar Fortaleza vlogen én omdat we daar op het strand de huidige World Servant delegatie tegenkwamen, waren we sneller in dit plaatsje dan gepland. In dit droge, dorre en armoedige dorpje worden door bovengenoemde organisatie ieder jaar drie huizen gebouwd. De huizen die de huidige groep net had afgebouwd werden tijdens ons tweedaagse verblijf overgedragen aan de nieuwe bewoners. Mooi om te zien.

Jericoacoara
Vanuit ontwikkelingsgebied door naar paradijsstranden. In het hostal in Fortaleza werden we nogal vreemd aangekeken, daar wij niets van Jericoacoara wisten: de parel van de noordkust. Moeten we maar heengaan dan! Omdat in Jeri geen bestrate of geasfalteerde wegen zijn, gaan we over de duinen per 4x4truck naar het plaatsje toe. De eerste avond klimmen we op een goudgele zandduin om naar de zonsondergang te kijken, terwijl capoeira-toppers deze heuvel al salto-end afrazen. Geweldig! We brengen de dagen hier door met buggyritten over woestijnland, chillen bij helderblauwe zoetwatermeren, langdurig genieten van machtige zonsondergangen en het drinken van caipirinhas op het strand. Een mooie dame had het afgemaakt ;)

Morro do Sao Paulo
De noordkust is ingeruild voor een vakantieboekjeseiland op twee uur catamaranvaren van Salvador. Waar we dus na zo´n 4 dagen reizen zijn aangekomen. Salvador is de hoofstad van de Samba. We worden dan ook verwelkomd door een overritmische drumband. Dat swingt. Gisteren in Salvador ook nog even aardig doorgehaald. Betekende wel dat we vanochtend, na 4 uur slaap, om half negen uit bed werden gerammeld. Die wekker piept ook niet hard. Het hierop volgende catamaranvaren met 2 meter deining en een ´goeie hangover´ raad ik niet aan...

Ach, de titelverklaring. Bij een of andere verkiezing was het strand van Jeri uitgekozen tot het op één na mooiste ter wereld. Onvoorstelbaar mooi was het zeker. Toch is voor mij het eiland waar we nu zijn nog fotogenieker. Voltooid met een relaxte vibe die je misschien alleen in Brasil kunt vinden!

Chao,
Jaap

Koloniseren

2005-08-08T13:12:00.000+02:00

Amigos,

graag zou ik foto´s mailen, maar een verloren camerakabeltje maakt het wat lastiger om het beeld op de computer te krijgen en een goed internetcafe is zoek, dus jullie moeten het met tekst stellen... ik zal leuk schrijven ;)

Watervallen van Iguaçu
Verreikt door cultuur stapten we (Karlijn&ik) in de bus vanuit Buenos Aires naar Puerto Iguazu, op de Argentijns-Braziliaanse grens. Een busreisje van 20 uur,van herfstachtig weer naar de warmte. Deze busrit werd behoorlijk veraangenaamddoor de wiskey, champagne en stevige maaltijd die we kregen voorgeschoteld. Meteen 1e klas vliegtuigstoel en je Ipod spelende kun je -geloof me- heerlijk slapen. Zelfs met een peleton aan snurkende mensen om je heen. Drie dagen zijn we bij de watervallen geweest. Dag een bekeken we ze van de Argentijnse kant, waarbij we met 300pk sterke speedboats tot onder de watervallen kwamen. Dag twee bekeken we ze van de Braziliaanse kant, een mooi overzicht. Dag drie hingen we bij het zwembad, eindelijk weer eens Zuid-Amerikaanse temperaturen, heerlijk. Het geweld van 1700 kuub per minuut, waternevels die boven de 70-meter hoge watervallen uitkomen, een strakblauwe lucht en tientallen regenbogen die door zon in de nevel ontstonden waren machtig!

Nederlandse kolonie
Vanuit Braziliaans Foz do Iguaçu stap ik -inmiddels weer alleen, Karlijn is terug naar Ecuador- op de bus naar Arapoti. Via een contact in Nederland was ik in contact gekomen met, jazeker, een bandenboer hier in Brazil. Het leek me leuk om hier een eekje mee te kijken. Wat ik toen nog niet wist, was dat ik uit zou komen in een Nederlandse kolonie in Brazil. Een dorp, opgericht zo´n 50 jaar geleden, door wat avontuurlijke Nederlanders die hier de landbouw wilden gaan bedrijven. De Nederlandse nuchterheid is hier nog steeds aanwezig, maar opgegroeid tussen de Brazilianen spreken ze vloeiend Portugees, rijden met basboemkisten rond door het dorp en drinken bier als water, poeh...
De eerste dag werd ik door dhr Kool, de vader des huizes van het gezin waar ik deze week logeer, meegenomen naar een suikerrietplantage. Een kolossaal groot bedrijf, met 55.000 hectare land, waar ik een uitgebreide rondleiding kreeg. Dit weekend een beetje gevoetbald, gezwommen en gedouched onder een waterval en tussen iedere activiteit aan een continu bierinfuus gezeten.

Nu dus een weekje werken hier, wat in productiviteit ongeveer overeen komt met een dag in nederland :) Volgende week op naar Sao Paulo om met Bassie zes weken de kust onveilig te maken!

Leve Brazil!
Jaap

B(uenos) A(ires) Baracus

2005-07-22T00:55:00.000+02:00

Opgericht door de Spanjaarden en groot geworden door haar haven en graanexport, de 'main place' voor het kijken en leren van Tango, de meest hippe stad van Zuid-Amerika, overgoten met mode en stijl, machtige pleinen, parken en kerken, Evita´s Casa Rosada, opera voor 1 dollar en nachtleven dat zich ook daadwerkelijk in de nacht afspeelt, een fles rode wijn en dikke steak voor nog geen 10 euro, metropool met 13 miljoen inwoners; Buenos Aires.

(buiten al dit positiefs: het hondenpoepopruimschepjeschuinestreepzakje is hier nog niet uitgevonden, heb ik vandaag proefbevindingsgewijs ondervonden...)

Opkalefateren
Wat doe je dan als je aankomt? Je betaalt eerst iets te veel voor je taxi die je met een omweg netjes voor de deur van je hostal afzet. Je vervolgt met het kopen van een paar chique stappers, omdat Allstars het na vier maanden bergen, baile en bier hebben begeven. Je zoekt een trendy kapper die het voor elkaar krijgt je pluizebol weer een beetje een fatsoenlijk aanzicht te geven en... je neemt je eerste tangoles.

Tango
Rug recht, schouders recht. Leid die dame. Een, twee, drie, vier, rust, zes, zeven, cht, een... Een mooie ervaring en ik mocht zelfs een complimentje van de leraar opstrijken. Dat voel goed als 2 meter lange slungel. Wat nog beter voelde was het in mijn armen hebben van de tangolerares, het prototype Argentijnse stijlvolle dame. ¡Que Bueno! Ik ben weer een dag of twee verliefd.

Deze stad is het tegenovergestelde van wat je verwacht als je naar Zuid-Amerika afreist, maar het is heerlijk om in een grote stad met veel (cultureel) vermaak te zijn. Twee dagen gehad en zeker nog zes te gaan. Geweldig!

Geniet van de zomer jullie trouwens; het is hier hartje winter en K·T-weer.
Jaap

Coca&PureAlcohol

2005-07-07T20:10:00.000+02:00

¡Mis grandes amigos! ¿Como te van?
Mag ik? Ja? Ok, een clicheetje dan: de cultuurschok is een feit:

Argentina
Velen vertelden mij over geweldig Argentinie; mooi, uitdagend en goedkoop. Volgzaam als ik ben, ga ik dan natuurlijk naar dit land toe. Niet makkelijk vliegend, maar door twee nachten en een volle dag te bussen. Vanuit La Paz rolde ik naar Potosi, Tarija (nog steeds in Bolivia, met een compleet lokaal 16-jarig basketbalteam, dat me de hele nacht wilde spreken), ging ik de doodstille grensovergang over, arriveerde ik in Oran, buste ik naar Salta (op dit moment had ik bij 31 uur aaneengesloten gereisd en stond op het punt in te storten :) ), childe ik twee dagen aldaar en vervolgde ik de weg naar Mendoza.
En nu realizeer ik me dus de bovengenoemde schok. Argentinie is geen Bolivia. Argentinie is westers, heeft een goede keuken, hier lopen mensen in pak met strakke overjassen. Het is meer ontspannen hier te zijn. Het woord avontuur is echter niet meer op z'n plaats.

Bolivia - Zilvermijnen
Kort was ik er maar, toch maatke de excursie in de zilvermijnen van Potosi een diepe indruk op me. Deze mijnen maakten dit plaatsje in de tijd van de Spaanse bezetting tot het rijkste van Zuid-Amerika. Recessie en uitputting van de mijnen hebben dit behoorlijk doen veranderen.
Onze gids werkte 4 jaar in de mijnen, van zn 9e tot zn 13e. Als jong ventje tilde hij de uitgebikte brokstukken diep vanuit de mijnen naar de oppervlakte. Stel je voor dat deze mijngangen niet hoger zijn dan anderhalve meter en dat je zonder hoofdlamp absoluut niets ziet. Het feit dat er door het werken in deze mijnen tot nu toe al duizenden mensen zijn overleden maakt het beeld misschien nog wat schrijnender. Echter wel meer waar.
We hebben daadwerkelijk mensen aan het werk gezien. Met dikke proppen cocabladeren als hamsters in de wang zorgen ze ervoor dat ze hun 10 uur per dag kunnen werken. Werken=rennen met wagons van 2500 kilo zwaar door de smalle gangen, waar het regelmatig 35 graden is.

Om dit zware werk even te vergeten wordt er op vrijdag middag uitbundig gefeest. Een 'vrijmibo' in de zwaarste zin des woords :) Begonnen wordt met biertjes, waarna de pure alcohol ter hand wordt genomen. We zagen een jongentje van niet ouder dan 16 wegstrompelen. Als verlamd schuifelde hij over de weg na een paar goede adjes.
Ook wij ontkwamen er niet aan te nippen aan deze 100% emulsie. Geloof me, het is beter dan GoldStrike. In deze mijnstad Potosi kun je op straat dynamiet en ontstekingsmechanismen kopen. Onze gids sloot de tour passend af met het ontploffen van twee 'bommetjes'. Mooie tour, goede gids, indrukwekkende omstandigheden.

Sneeuwplanken
De argentijnse luxe biedt ook de mogelijkheid om de bergen in te gaan. Inmiddels reis ik op met Karlijn. Morgen willen we afreizen naar de lokale pistes voor een dagje of 6 skien/boarden. De condities zijn goed!

Dan zit er nu niet anders op dan een flinke rode wijn/steak te pakken. Mijn maag vraagt erom ;)

Jaap

Krap 20 euro

2005-06-30T23:52:00.000+02:00

Als je in Nederland het weekend ingaat met niet meer dan 20 euro in je knip, dan kun je stellen dat je het rustig aan moet doen. Naar de kroeg en om twaalf uur naar huis, een bioscoopje met 1 liter cola of chinees eten behoren tot de mogelijkheden. Bolivia biedt uitkomst.

Sterrenregen
Weggekropen onder een dikke poncho en verschillende wollen dekens. Samen met drie 12-jarige neefjes uit La Paz. Daar lig ik dan onder een strak door sterren verlichte hemel, wachtend tot ze vallen.
Niels en ik zijn afgereisd naar Laguna Titicaca, het hoogste zoetwatermeer ter wereld. Met een kleine omweg weliswaar. Ruim 1500 km. hebben we gereisd. Vanaf ´kustplaatsje´ Copacabana hebben we een motorbootje genomen naar een eiland op anderhalf uur van het vaste land, waar we een nacht blijven.
En de sterren vallen! Een uur in de vrieskou staat gelijk aan het zien van vier
lichtlijnen. Machtig! Wensen worden gedaan…

Zonnig eiland
Zo blauw als mijn vingertoppen, zo blauw is het water van het meer en zo blauw is de lucht. Waarschijnlijk is het hier altijd goed weer. Het feit dat we op bijna 4000 meter hoogte zitten zorgt er alleen wel voor dat ieder stipje schaduw zorgt voor kou. De vooravond vulden we met het kijken naar een adembenemende zonsondergang. Het klimmen naar de top van Isla del Sol zorgt er wel voor dat we allebei aan de hart-longmachine kunnen; waar is de zuurstof?

Bootje varen
Vanochtend zijn we teruggevaren naar Copacabana. Bijna gepaddeld :S Onze schuit stopte –na een moeilijke startprocedure bij het eiland- halverwege het meer. (Ik moest zomaar weer denken aan een frisse dag in maart, een jaar geleden, toen we met zn vieren in het Haringvliet lagen om ons cruisschip van de wal te houden…). Dit liep beter af gelukkig. Een behulpzame schipper koos bakboord en koerste op ons af. We konden overstappen en doorvaren.

Vanavond nog even in laid-back Copacabana en morgen terug naar La Paz. Niels vliegt zaterdag terug naar Quito, Ecuador. Volgens mij ben ik klaar met de Inka cultuur, de traditionele dans en het poncho gevoel.
Tijd dus voor sappig rode biefstuk, enerverende dans, heftige extreme-sport mogelijkheden en Buenos Aires: Argentinie!

Chao,
Jaap

En ja, dit avontuur, inclusief 2x 4 uur bussen vanaf La Paz, twee boottochten, lekker eten, een pilsje op z'n tijd en hostal, kostte zeker niet meer dan 20 euro :)

Machu 'fckng' Picchu

2005-06-19T18:41:00.000+02:00

Klappertandend en bepakt met niet meer dan het zeer noodzakelijke stonden we dinsdagmorgen om 4.30 klaar om opgehaald te worden. Gereed om te beginnen aan de 5-daagse (alternatieve) Inkatrail, Salkantay. Onze regelateur arriveerde -uiteraard- 20 minuten later dan afgesproken...

Onze groep bleek te bestaan uit 4 Amerikanen, 2 Australiers, onze gids Renato, Niels en ik. We troffen het, zo bleek later, vooral met Philip. Dit 32-jarige praatkanon uit Australie is de vertegenwoordiging van ´laid back´ zijn. Iedere zin van hem was een oneliner, en volgens Australisch gebruik volop gevuld met een van de woorden fuck, fucking of fuck-of. Eindelijk weer eens buikpijn en tranen gelachen :D

We bestegen hoge steenachtige passen, die we met pijn in de voeten afdaalden, sliepen op 4000 meter hoogte bij langondergoedtemperaturen, bespraken de wereldpolitiek bij het smaakvolle avondeten (heftige discussies met de Amerikanen), overstaken een rivier met vooroorlogse liftsystemen, schuifelden langs afgronden van 100den meters.
We namen geen douches, simpelweg omdat ze er niet waren. De heetwaterbaden met koudbier waren dan ook een ware uitkomst aan het eind van de 3e dag :)

Na een avondje doorzakken op dag 4 (wat in Inka termen betekent: uitgaan tot 01.00) mochten we om 4.30 opstaan om te beginnen aan de laaste klim. Dag 5 is ons bezoek aan Machu Picchu, de hervonden Inkastad. Dit, in onze ogen, eenvoudige klimmetje, bleek toch nog anderhalf uur ploeteren door het donker te worden, met een stijgingsgraad van 45 graden.
Voor het beschijven van hetgeen we bovenaan de berg zagen ben ik niet dichter genoeg. Misschien dat mijn foto´s een beeld van de schoonheid geven. Een machtige zonsopkomst wachtte, die deze historische stad langzaam verlichtte...

Topweek!
Jaap

Grenshoppen

2005-06-09T02:05:00.000+02:00

Een ontbijt met ei in de maag, zoveelste afscheid van doktersduo Markus&Liselotte en op naar de bus. Vandaag zou ik alleen afreizen van Cuenca in Ecuador naar de Peruaanse kust. Ik kwam aan.
Langs bananenplantages zakte de bus af naar Huaquillas, de Ecuadoriaanse grensplaats met Peru. Samen met Niels had ik de Colombiaanse grensovergang gedaan, dit zal ook wel lukken. Wederom schoot er van verschillende kanten hulp aan. Goedbedoelde hulp van mensen die geld ruiken. Mijn 'helper' leidde me langs wat geldwisselaars en steeds kleiner worden straatjes naar een taxi. Of collectivo zoals ze hier heten.

Mijn 2 chauffeurs
Mijn eerste gevoel was, andere taxi zoeken! Maar na het onder ogen krijgen van wat papieren, het instemmende knikken van een agent ter plaatse en het overeenkomen van een prijsafspraak geloofde ik het. Backpack acherin en rijden maar naar het Peruaanse grenskantoor, Jaap met twee chauffeurs?!
De grensformaliteiten verlopen razendsnel, ik ben de enige aanwezige. Ondanks het feit dat ik de autosleutels van de chauffeurs tijdens het stempelen bij me mag houden, wantrouw ik nog steeds. Ik wil daar in een gezamelijke collectivo stappen, maar met mijn backpack achterin hebben ook de chauffeurs nog een vinger in de pap.

Dag chauffeurs
We vervolgen de rit richting Tumbes, voor 10 dollar. Dit is een baggerprijs, ik weet het, maar ik had het er voor over. Echter, het aanhoudende 'Amigo, amigo' van een van de chauffeurs zet wantrouwen om in argwaan. Ik laat ze stoppen, hun geblaat over het onveilig zijn van de stopplaats negerende. Uiteraard ontstaat er discussie over de prijs. Na het lappen van 20 dollar heb ik in ieder geval vriendrugzak terug. De welbekende rip-off bij de grens is bewaarheid.

Nieuw chauffeurtje
Langs de Panamericana sta ik. Veel brommertaxi's passeren hier en al brommend gaan we in 20 minuten naar Tumbes. Een wat ongebruikelijke rit per 3-wieler, maar een leuke! De Ecuadoriaanse bergen hebben plaats gemaakt voor uitgestrekte akkerlanden. Het altijd groen voor wat meer zand en warm.
Hier zit ik dan in Mancora, aan een oogstrelend strand met schelblauwe lucht.
Warm. Bijna klaar voor de reis naar Cuzco :)

Proost op paardenmarkt, voor het HoekscheWaardse!
Jaap

Wat gebeurde de week hiervoor?
Een grootse afscheidsceremonie op het schooltje, live vanaf de betonnen tribune gezien: de legendarische 2-0 overwinning van Ecuador op Argentinie, de eerste ibuprofen en ontbijt met taart na heftig dansen en kartonnen wijn in Quito, een helse busrit met lekke band (waarbij ik alleen heb gekeken naar het vervangen :)), een dagje relaxed chillen in Cuenca.
Dit vliegt even voorbij, ik weet het. De leuke foto's die ik van het
bovenstaande heb mail ik later...

Escuela de Practica Maria Angelica Idrobo

2005-06-02T23:14:00.000+02:00

Beste donateurs,

16 mei stuurde ik een mailtje in de rondte. Ik hoopte wat geld te kunnen inzamelen voor de kids op mijn schooltje. Het resultaat was grootser dan ik ooit had verwacht: 46 (+1) donaties uit uiteenlopende hoeken, 2835 euro, gelijk aan 3580 dollar!!!

Pinnen dan maar?!
Ik begon maar met geld opnemen. Door middel van tientallen opnames, lopend door de steeds dieper wordende geulen naar de verschillende automaten hier in Otavalo. Pinautomaten die niets geven, maximaal 100 dollar, maximaal 300 dollar. Het nam wat tijd in beslag...

Geld moet rollen
Na vorig weekend had ik dan 4 mooie bankjes van $500 klaarliggen, roepend om uitgegeven te worden. Samen met directeur Alejandro ging ik afgelopen maandag naar Ibarra om spullen te kopen; twee computers en 300 Engels boeken. De overige ruim $1500 gaven dinsdag en woensdag uit aan veel, heel veel schriften, pennen, potloden, kleurtjes, gummen, punteslijpers, stoelen, tandpasta en een radio-cd speler.
Vandaag, donderdag, is zo goed als alles bezorgd op de school, onder toeziend oog van señor director en ondergetekende. Morgenochtend vroeg bezorgen ze de schriften, pennen en potloden.

Blij waren ze!
De reacties op de school waren ontzettend positief en vrolijk. Zelfs bij het uitdelen van de tubes tandpasta was iedereen heel dankbaar. Alejandro completeerde het uitdelen meteen met wat tandenpoetsles. Op zijn vraag hoe vaak je je tanden moet poetsen antwoordde iemand uit groep twee schreeuwend: ´DRIE KEER PER JAAR´. Er valt nog wat te leren dus :)

Verantwoording
Als bijlage vinden jullie een Excel bestand met daarin de financiele verantwoording. Uit privacy oogpunt heb ik jullie namen veranderd in vier-letterige afkortingen. Mocht iemand aankoopbonnetjes willen zien; ik heb alle originelen, ook digitaal.
Verder heb ik wat foto´s bijgevoegd van de school. Foto´s van vandaag, maar ook van de afgelopen weken. Mocht iemand een van deze foto´s op 3mpx formaat willen hebben (voor digitaal printen bijvoorbeeld), mail het me dan even.

Buiten de ontzettend goede reacties van school uit ben ook ik jullie dank verschuldigd. Het deed me ontzettend goed te zien dat jullie massaal vertrouwen toonde. Praktisch iedereen waarvan ik hoopte wat te ontvangen verscheen op mijn hectische internetbankierenscherm; TE GEK!

Het lijkt me hoog tijd om de geslaagde afloop te vieren met een welverdiende pint. Op naar de plaatselijke Belgische kroeg!

Chao,
Jaap

ps1 Mensen waarvan ik geen email heb: oma, Bassie + ouders, broer Wouter, Kees van Herk, Hubers BV en Bridgestone; ook jullie bedankt!

ps2 Viola, jouw storting staat niet in het bestandje. Morgen zal ik van jouw donatie trakteren op snoep. Valt er wat te poetsen iig! Te gek dat je hier nog de tijd voor nam, sterkte!

Zweethandjes

2005-06-01T04:01:00.000+02:00

Rustig dronken we ons verse fruitsapje bij de plaatselijke pizzaria, toen
Elvira
aan haar gastzusje vroeg:
,Wat gebeurde er met jouw vriendinetje dat naar Colombia ging?´
Zonder te verblikken antwoorde ze koel:
,Die is vermoord.´
Even schoot de weloverwogen beslissing van Niels en mij om dit weekend naar
Colombia af te reizen door m´n hoofd, een lichte twijfel kwam langs. Toch gingen
we op pad...

-De grens over-
Vrijdagochtend kwart over zeven staan we liftend langs de Panamericana. In Ecuador is het 24 mei, bevrijdingsdag. Al snel hebben we een bus naar Tulcan te pakken, waar we dan ook na een uurtje of drie arriveren. Vanuit Tulcan kun je met een minibusje naar de Ecuadoriaanse grens met Colombia, welke bestaat uit een natuurlijke rivierscheiding.
Aan de Ecuadoriaanse kant verlopen de formaliteiten voorspoedig. Ogenschijnlijk zijn ze content met het feit dat wij opzouten uit het veelzijdige land. Om nou te zeggen dat ze aan de Colombiaanse kant staan te springen en met slingers klaarstaan - NEE.
Na ruim een half uur in de rij staan tussen schuchtere Colombianen en twee verdwaalde backpackers zijn we aan de beurt. De beampte maakt ons helder duidelijk dat we moeten kunnen aantonen dat we het land ook daadwerkelijk weer gaan verlaten. We moeten dus eerst in Ipiales, dat 3 km verderop ligt, retourbuskaartjes gaan kopen. Dit ruikte ons naar een vreemde gang van zaken: zonder paspoortstempel het land ingaan. Na wat heen en weer gepraat probeerde ik het wat luidruchtiger:
¡Pero, quando nosotros no tenemos un -ishh- a nuestros pasaportes, somos illegalos! (Maar, als we geen (ishh + slaand handgebaar = stempel in paspoort) hebben, zijn we illegaal). De beamte vond die wat overdreven, raakte geirriteerd en stuurde ons op weg...

-Stempel veroveren-
Van verschillende kanten schoot ons ´hulp´ aan. Vele gehavende gezichten zouden ons kunnen helpen bij het bemachtigen van het stempel. We pakten maar een taxi. Deze reed ons naar de busterminal, alwaar we de benodigde buskaartes konden kopen en kopieren, vervolgens weer terug naar de grens, waar we daadwerkelijk een stempel kregen, en weer terug naar de terminal om de bus naar Pasto te pakken. De behulpzame en met verscheidene RoomsKatholieke uitingen behangen taxichauffeur rook geld en verdubbelde de prijs maar even naar $10. Tsja, wat hadden we in te brengen...

-Op weg-
Nadat we een half uur onderweg waren klom de taxi niet verder de berg op, motorpech. De chauffeur realiseerde zichzelf na een half uurtje dat hij inderdaad geen monteur was en begon met liften. De eerste 4x4 die werd aangehouden was voor Niels en mij. Achterin de kinderruimte mochten we nekkramp oplopen en meetuffen naar Pasto. Tegen schemering kwamen we hier aan. We hielden ons aan de voorschriften van m´n gastvader, bij donker niet naar buiten. Riant aten we wat en vulden de avond verder met het kijken van de -jaja- miss USA verkiezing.

-Laguna de la Cocha-
Zaterdagochtend bekeken we eerst het plaatselijke museum, met te uitglapen gids die onze ´rustigaans´ niet wilde begrijpen, waarna we 4x4den naar het nabijgelegen meer. Een petiterig dorpje viel ons ten deel en we doken meteen in een motorkano, het ruige meer op en dussen de in sluiermist gelegen bergen. Mooi zicht en een schattig eilandje. Terug in het dorp, aten we wat en zagen vanuit onze terugkeertaxi een motorkano binnenvaren met drie zwaar gewapende mannen. Leger of guerrilla´s?

-Noot-
Colombia is voor 40% in bezit van guerrilla´s. In 2002 werden er 3000 mensen verduisterd. Dit is de hoofdactiviteit van guerrilla´s voor het ´verdienen´ van Pesos. Prettig.

-Op naar huis-
Inmiddels beginnen de plankerige slaapplaatsen ons te vervelen en met rugpijn worden we beiden wakker. Om 7.00 vertrekken we naar de busterminal in Pasto om terug te reizen naar Ipiales, bij de grens. Voordat dit gebeurt moeten we nog even in de onderhandeling bij de busterminal. De verantwoordelijke hier gelooft niet dat we ons retourkaartje al hebben betaald. Hier werkt het boosworden beter. Ik praat hard: ,No es nuestra problema´ (dat is niet ons probleem). Na wat wikken en wegen mogen we mee. In Ipiales bekijken we nog even een spectaculaire kathedraal. De grensformaliteiten wachten weer... Ze verlopen beter dan vrijdag en binnen een uur zijn we weer in Ecuador.

Zo vreemd als Ecuador aanvoelde toen ik hier twee maanden geleden arriveerde, zo veilig voelde het bij terugkeer. Niels en ik sloten af met een bakkie Colombiaanse koffie - in Otavalo.

En de ´ishh´ staat in m´n paspoort!
Jaap